Van hulp aan kunstenaars bij het verwerven van opdrachten of het aanvragen van subsidie tot lessen en kunstrondleidingen voor blinden: wie hoort wat Liesbeth Schreuder allemaal voor kunst en kunstenaars in Eindhoven (en ook daarbuiten) doet, kan zich er alleen maar over verbazen dat ze ook nog tijd heeft om exposities te organiseren en kunstlezingen te geven bij AG-Eindhoven.

Makkelijke kost is het niet, de zevendelige romancyclus À la recherche du temps perdu (Op zoek naar de verloren tijd) van Marcel Proust. Toch, wie Han Rooijakkers tijdens een bijeenkomst van de AG-Proustgroep bevlogen hoort praten over de rol van de grootmoeder in de boeken, wordt best verleid om zich een keer in de Franse schrijver te verdiepen.

Wie dezer dagen het gebouw van AG Eindhoven binnenloopt, kan de vrolijke, kleurige kunst aan de muren niet ontgaan. De tentoonstelling ‘Vrolijke Kunst uit Eindhoven’ – schilderijen, keramiek en papier-maché, gemaakt door kunstenaars met een verstandelijke beperking van Kunst en Ko – is een initiatief van Sraar Luyten, lid van de kunstexpositiecommissie en zelf kunstenaar.

Een berichtje via Facebook: “Hee Liesbeth, wel leuk, ik heb deze week met Katrein samengewerkt op Unfair! We zijn er samen te zien nu.” Dat moet ik even toelichten. De ‘ik’ is Thomas Kuijpers, winnaar van de AG-kunstprijs in 2015. Zijn installatie When the Twins were still beautiful (2014) nam destijds een aardig deel van de foyer van het AG-gebouw aan de Parklaan in Eindhoven in beslag.

Pakweg een jaar geleden heropende het Museum voor Schone Kunsten in Antwerpen na een renovatie van elf jaar zijn deuren. Die renovatie is uitgevoerd door het Nederlandse bureau KAAN Architecten en zorgde voor 40 procent meer museumruimte en een complete herinrichting van de binnenkant. Dat maakte nieuwsgierig en was een goede reden om eind oktober een AG-excursie naar Antwerpen te organiseren.

Dat het blauwgroene beeld van Henri Moore op de binnenplaats van Museum aan Zee iets vrouwelijks heeft, daar is iedereen het over eens. Maar borsten op heuphoogte? Zijn het borsten? Wat anders? Die vraag leidt tot een levendige discussie onder de deelnemers van de AG-Museumkring. Ik realiseer me plotseling: die betrokkenheid en leergierigheid van mijn mede-AG-leden maken deze museumbezoeken zes keer per jaar iedere keer weer tot een feestje.