De vriendelijke alleskunner

Ruud van Vliet

Het AG mag zich gelukkig prijzen met een illuster duo dat in de sociëteit de techniek onder beheer heeft. Gloeilampen vervangen door leds, de geluidsinstallatie renoveren, bedrading vernieuwen, technische ondersteuning geven bij evenementen, altijd staan ze klaar. Als er tijdens een lezing een probleem is met, zeg, de draadloze microfoon en een van de twee laat zijn gezicht zien dan weet iedereen: het komt goed. Toch zijn het twee gewone AG-leden. Pardon, honoraire leden (en terecht). Maar wel atypische: waar de meeste AG’ers het liefst in comfortabele stoelen met elkaar filosoferen over intellectuele onderwerpen, blijven deze twee heren graag stevig met de voeten op de grond en wapperen ze met de handjes. Wat overigens ook bij academische discussies belangrijk is en heel prettig. Tijd om de heren eens in het zonnetje te zetten. Dit keer ontmoeten we Ruud van Vliet, de vriendelijke alleskunner. Zijn kompaan Wim Verseijden komt een volgende keer aan de beurt.

“Knutselen aan elektronica deed ik al in mijn jeugd in Breda, dat keek ik af van mijn broer,” zegt Ruud, “dat begon met Philips Pionier radiootjes. Zelf een spoeltje wikkelen rond een ferroxcube staaf, mooi werk! Enfin, zo ging het verder. Ik vond het prachtig, dat was wat ik wilde.” Ruud koos ervoor na de HBS te gaan werken. Met zijn uitgebreide knutselervaring werd hij meteen bij Philips aangenomen, hij kon aan de slag als technisch assistent bij het NatLab in Eindhoven. Leuk werk, leerzaam ook, maar na een paar jaar wou hij zijn vleugels uitslaan: hij besloot elektrotechniek te gaan studeren aan de TU/e - toen nog TH geheten. Als een van de weinigen haalde hij na een jaar, keurig op tijd, zijn propedeuse. Toen stokte de studie alweer, want hij had inmiddels een gezin en dat moest onderhouden worden. Dus ging Ruud weer terug naar Philips, waar hij vier jaar lang slimme schakelingen ging ontwerpen in de meet- en regeltechniek. Zijn talent viel op. Sommige van zijn vindingen worden nog steeds gebruikt. 

Toen kwam de militaire dienst. Ruud wist het zo te regelen dat hij tijdens zijn diensttijd (in Breda) zijn studie aan de TH weer mocht oppakken. En toen de diensttijd was afgelopen, had hij een baantje gevonden op de TH, als technisch ambtenaar bij de vakgroep waar hij zou gaan afstuderen. Mooi geregeld. Hij studeerde af op het ontwerp van een speciale elektronenbuis om stroom te meten in een hoogspanningsleiding. Het was het begin van een lange loopbaan aan de TH, slechts onderbroken door korte uitstapjes naar de octrooiafdeling van Philips en de Pedagogisch Technische Hogeschool (PTH). Hij schreef collegedictaten, gaf college, werd universitair docent en spande zich in om de (destijds matige) onderwijskwaliteit van de TU/e op te krikken. De laatste jaren van zijn carrière was hij TU-breed onderwijsadviseur en docententrainer.

Na zijn pensionering stortte Ruud zich eerst op zijn zeilboot: jarenlang kluswerk en grote reizen met zijn gezin. Hij maakte kennis met het AG doordat hij werd gevraagd als technicus in te vallen bij musicalproducties. Dat beviel en hij besloot AG-lid te worden. Ruud is niet alleen technisch manusje-van-alles, hij heeft ook andere kanten. Zo is hij muziekliefhebber. Hij houdt van opera, maar evenzeer van popmuziek, en (mede)organiseert graag muziekquizzen. Ruud is naar eigen zeggen enthousiast AG-lid: “Als je wilt weten waarom: vanwege de contacten. Altijd kom ik interessante mensen tegen met boeiende verhalen. Als ik je een tip mag geven: ga wandelen bij het AG! De beste manier om iemand te leren kennen is samen tien kilometer wandelen.”